logo logo logo logo
Рубрика: Политика, Актуелно, Религија    Аутор: Срђан Марјановић    2.876 пута прочитано    Датум: 12.12.2007    Одштампај
PDF pageEmail pagePrint page

Tekst i faksimili odluke o ujedinjenju Srpsko-Pravoslavne Crkve u Crnoj Gori sa Pravoslavnom Crkvom u Srbiji Odluka o ujedinjenju Srpsko-pravoslavne crkve u Crnoj Gori sa Pravoslavnom crkvom u Srbiji i ostalim srpskim episkopskim stolicama.

Nakon nekanonskog ukidanja Pećke Patrijaršije 1766. godine, postojala je kod svih srpskih episkopa želja za ponovnim ujedinjenjem Srpske pravoslavne crkve. Pravoslavna crkva u Srbiji je stekla kanonsku autokefaliju 1879. godine, a crnogorski knjaz Nikola Petrović je, da bi omogućio sebi proglašenje za kralja, nekanonski proglasio Pravoslavnu crkvu u Crnoj Gori autokefalnom.

Ovo mu je takođe bilo potrebno da bi u potpunosti izjednačio državni status Crne Gore sa državnim statusom Srbije, te istakao predvodničku ulogu Crne Gore u objedinjavanju srpskog naroda, kako svjetovnom, tako i duhovnom.

Ipak, dinastički sukob dvije srpske vladarske kuće, Petrovića i Karađorđevića, završio se 1918. pobjedom ovih drugih. Srpsko-pravoslavna crkva u Crnoj Gori donijela je odluku o ujedinjenju sa ostalim srpskim episkopskim stolicama u jednu Srpsku pravoslavnu crkvu čiji je patrijaršijski tron pripao Srbiji. Iako nezadovoljna načinom na koji je Crna Gora ušla u državu sa Srbijom, crnogorska Vlada u egzilu je priznala ujedinjenje Srpske pravoslavne crkve, ali je naglasila da pravo na srpski patrijaršijski tron pripada Crnoj Gori i njenoj Mitropoliji pećkoj.

Tekst i faksimili odluke o ujedinjenju Srpsko-Pravoslavne Crkve u Crnoj Gori sa Pravoslavnom Crkvom u Srbiji i ostalim srpskim episkopskim stolicama:

SVETI SINOD KR. CRNE GORE
Broj 1169.
Cetinje, 16. decembra 1918. god.

Zapisnik

izvanredne sjednice Svetoga Sinoda Pravoslavne Crkve u Crnoj Gori, održane u rezidenciji Mitropolije Crnogorske, dana 16. decembra 1918. godine.

Prisutni:

Mitropolit Crne Gore Mitrofan Ban,
Mitropolit Pećski dr Gavrilo Dožić
Episkop Nikšićski Kiril Mitrović, i
Sinodski sekretar đakon Ivo Kaluđerović.

Predmet

Da se nezavisna Srpsko-Pravoslavna Sv. Crkva u Crnoj Gori ujedini s autokefalnom Pravoslavnom Crkvom u Kraljevini Srbiji.

U današnjoj svojoj sjednici Sv. Sinod gornje je pitanje svestrano proučio i donio jednoglasno ovo

Riješenje:

Pošto je Velika Narodna Skupština Srpskog Naroda u Crnoj Gori održana u Podgorici dana 13. novembra 1918. godine donijela odluku, da se nezavisna Crna Gora ujedini sa Kraljevinom Srbijom to i Sv. Sinod nalazi cjelishodnim i opravdanim da se i Sv. autokefalna Crkva u Crnoj Gori ujedini sa nezavisnom Pravoslavnom Crkvom u Kraljevini Srbiji, a zajedno s ovom sa cijelom Sv. Srpsko-Pravoslavnom Crkvom u novoj državi Srba, Hrvata i Slovenaca.

Gornje riješenje ima se dostaviti Njegovom Visokopreosveštenstvu Mitropolitu Srbije G. Dimitriju i Predsjedniku Vlade G. Stojanu Protiću.

Zaključeno i potpisano.

Mitropolit Crne Gore i Predsjednik Sv. Sinoda Mitrofan Ban
Mitropolit Pećski dr Gavrilo Dožić
Episkop Nikšićski Kiril Mitrović
Sekretar Sinoda đakon Ivo Kaluđerović.

izvor: njegos.org




2 коментара у вези “Odluka o ujedinjenju Srpsko-pravoslavne crkve u Crnoj Gori”
  1. Poš
    tovani,

    Dr Gavrilo Dožić, jedan od tvoraca i potpisnika tog rješenja, bio je jedan od glavnih učesnika tzv. Podgoričke skupštine 1918. godine (čak je i pretendovao da bude njen predsjednik), a njene odluke je kao šef delegacije odnio u Beograd i predao ih regentu Aleksandru Karađorđeviću. Po političkom uvjerenju Gavrilo Dožić je bio je za aneksiju Crne Gore Srbiji i protivnik kralja Nikole, pristalica radikala i dinastije Karađorđević. Đakon Ivo Kaluđerović je dijelio Dožićeve političke stavove i bio je član Radikalne stranke Nikole Pašića. Za Kirila Mitrovića nije nam poznato kakva je subjektivna politička uvjerenja imao u to doba, ali je objektivno u tim okolnostima nastupao oportunistički i prilagodio se odlukama vladajućih političkih struktura, davši saglasnost, voljno ili iznuđeno, da se ukine Crnogorska pravoslavna crkva. Mitrofan Ban je bio aneksionista, iz uvjerenja ili pod prinudom ostaje, ipak, dilema. U svakom slučaju, pomenuto rješenje je proizvod političkih okolnosti u kojima je donijeto, a koje su deterministane pritiscima, ucjenama ili prinudom nad pojedincima i zajednicom.

    Po svojoj prirodi i karakteru ovo Rješenje je, prema slovu crnogorskog mjerodavnog pozitivnog državnog prava i onda važećeg crkvenog zakonodavstva u Kraljevini Crnoj Gori, bilo apsolutno ništavan pravni akt, dakle, akt koji nije mogao da proizvodi nikakva pravna djejstva i posljenice, akt koji se smatra sa stanovišta prava da nije ni donijet, akt bez mogućnosti njegove konvalidacije, odnosno, naknadnog osnaženja ili akt koji protekom vremena ne može postati važeći, jer od početka nije valjan. Ovo Rješenje bilo je suprotno tada važećem ustavu Sv. Sinoda Crnogorske crkve (donijetog još 1903), kao i drugim sakralnim legislativnim propisima i običajnom pravu, na osnovu čega je živjela Crnogorska pravoslavna crkva. Ovo Rješenje nije imalo nikakvog oslonca ni u najvišem pravno-političkom aktu suverene crnogorske države – u Ustavu Knjaževine/Kraljevine Crne Gore (donijetog 1905. godine). Ovo Rješenje je čin samovolje njegovih tvoraca i potpisnika, a moguće je i akt koji je iznuđen, odnosno, možda je donijet pod prinudom, prijetnjom ili prevarom, s obzirom na stanje koje je onda vladalo u Crnoj Gori. Za donošenje i usvajanje ovog Rješenja nije ni traženo, ni dobijeno odobrenje Vladara Crne Gore- kralja Nikole, legalnog i legitimnog suverena crnogorske države koji se još od početka 1916.. godine nalazio u izgnanstvu. Donosioci i potpisnici tog Rješenja flagrantno su prekršili i član 13 Ustava Svetog Sinoda crnogorske pravoslavne crkve, odnosno, iznevjerili su zakletvu vjernosti Vladaru koju su morali položiti u vrijeme stupanja na dužnost. Dakle, zakletvu da će crnogorksom Vladaru “svagda vjerni biti” samovoljno su adaktirali i poništili tim svojim postupkom. Pritom, prekršili su u načelo savjesnosti, koje ih je obavezivalo da postupe drugačije od onoga što su učinjeli. Treba konstatovati očiglednu činjenicu da u Ustavu Svetog sinoda Crnogorske pravioslave crkve nema nigdje pomena o mogućnosti da se autokefalna Crnogorska pravoslavna crkva ujedinjuje sa nekom drugom crkvom, ili da joj se pripaja, pa time ni sa Srpskom pravoslavnom crkvom. U tom ustavu nema nigdje pomena ni o mogućnosti samoukidanja Crnogorske pravoslavne crkve. Tim Rješenjem flagrantno je povrijeđen i član 22 Ustava Svetog Sinoda, u kojemu se, u stavu 2, kaže: “Odluke Svetoga Sinoda o spoljašnjim poslovima da postanu izvršne i za svakoga obavezne potrebno im je vrhovno Knjaževsko odbrenje”. To će eksplicitno reći čak i da je postojala kanonsko-pravna mogućnost za promjenu statusa Crnogorske pravoslavne crkve, za njeno, recimo, ujedinjenje ili pripajanje nekoj drugoj crkvi, a takve mogućnosti prema citiranim propisima nije bilo, ništa nije moglo biti u tome pravcu učinjeno, a da bi bilo punovažno, bez pristanka, odobrenja i saglasnosti Vladara Crne Gore, t.j u to doba kralja Nikole, a to nikada nije ni zatraženo, ni dobijeno. To je Rješenje bilo bez legitimiteta i legaliteta, pravno ništavan akt i u pogledu forme i sadržine. Ono pošto je donijeto u odsustvu prava, savjesnosti i zakonitosti nije moglo proizvesti nikakvo relevantno pravno djejstvo, niti zasnovati prava i obaveze. U članu 5 Ustava Svetog Sinoda Crnogorske pravolavne crkve (1903) se kaže: “Sveti Sinod u vršenju poslova svoje nadležnosti ima pravo, da njegovu Crkvenu Vlast štiti Državna Vlast, i prema tome, čim bi se opazilo, da su prava crkvene Vlasti bila povrijeđena, Državne su Vlasti dužne pružiti joj zakonitu zaštitu”. A u državnom Ustavu Crne Gore iz 1905. godine u članu 6 veli se ovo: “Knjaz Gospodar zaštitnik je svijeh priznatijeh vjeroispovijesti u Crnoj Gori”. To je značilo u realnosti da je knjaz/kralj Nikola, po državnom ustavu, kao apsolutni vladar bio zaštitnik i Crnogorske pravoslavne crkve, kojoj je u to vrijeme pripadalo u vjerskom smislu pravoslavnom stanovništvo Crne Gore. On je štitio prava Crnogorske pravoslavne crkve sve dok je to realno bilo moguće, odnosno, sve dok Crna Gora nije doživjela slom i bila vojnički podjarmljena i aneksirana. Budući da se od 1916. pa sve do svoje smrti 1921. godine kralj Nikola nalazio u progonstvu, njemu je objektivno bilo onemogućeno da na teritoriji svoje države vrši svoju ustavnu funkciju i prerogative suverenog vladara.

  2. Požtovani uredniče,

    nemam nameru da komentarišem ovaj tekst a posebno ne želim da polemišem sa Z.Raičevićem, želim samo, istina sa zakašnjenjem, da Vama i čitaocima ovog portala skrenem pažnju na neverovatnu podlost i primitivnost ovog “gospodina” koji sebe i dalje okušava prikazati kao coveka koji je pismen i obavesten o važnim pitanjimaa posebno kada se radi o Crnoj Gori i njenom narodu. Naime, kompletan tekst njegovog pisma su reči drugog coveka a on je samo isti prepisao. Radi se o autorskom tekstu gospodina Novaka Adzića koji je isti objavio na više mesta a čitaoci ovog portala tekst mogu videti na sajtu http://www.montenegro.org.au/adzicoukidanjucpc.html
    Prepametni Raičević je samo prepisao treći pasus i deo četvrtog pasusa iz ovog clanka, od tačke do tačke, sve prikazujući kao svoje mišljenje. Sve ovo i liči na njega jer isti, ako ne prepiše nešto od drugoga, nije u stanju da napiše ni tri proste rečenice.

    S postovanjem, Pecanac


Пошаљите коментар

Да би сте послали коментар морате бити улоговани

GENOCIDE REVEALED
logo
Писанија Грешног Милоја
Проф. Др. Миодраг Петровић

Проф. Др. Миодраг Петровић

КРОТКИ ЛАФОВИ!
Антиекуменистички сајт

НОВИ Антиекуменистички сајт

“СТРЕЉАЊЕ ИСТОРИЈЕ”
logo
ПРАВОСЛАВАЦ 2017
ГЕНОЦИД
ЈАСТРЕБАРСКО 1942
БОЈКОТ НАРОДА – документарац
новинар.де
Loading
КОРУПЦИЈА, ВЛАСТ, ДРЖАВА
logo
АГЕНЦИЈА ЗА БОРБУ ПРОТИВ КОРУПЦИЈЕ
logo