logo logo logo logo
Рубрика: Политика, Свет    Аутор: новинарство    1.447 пута прочитано    Датум: 6.10.2007    Одштампај
PDF pageEmail pagePrint page

Genocid nad SrbimaIzašla je knjiga dr Nikole Žutića “Srbi svi i svuda” – “Hrvatske zemlje” bez Hrvata u izdanju Srpske radikalne stranke, koju u sadašnjem vremenu treba – ili (pokušati) ignorisati, odnosno prećutati (kao da ne postoji) ili joj ljubitelji istine i pravde mogu hrabro, ozbiljno i pažljivo prići, pročitati, proučiti, prihvatiti, zamisliti se, pamtiti je i vraćati joj se!


Autor ovoga dela je, već, afirmisani istoričar, istoriograf i vrsni poznavalac uloge Rimokatoličke crkve na južnoslovenskom prostoru jugoistočne Evrope, osobito u zapadnom Balkanu, o čemu je napisao objavljenih nekoliko knjiga i više desetina članaka i studija. U neku ruku, ovo delo je esencijalni plod njegovih dugogodišnjih pažljivih i mukotrpnih istraživanja, u kome iznosi znanja, kojima, na proverivim i pouzdanim podacima, činjenično iznosi nove poglede na skorašnju 150-godišnju istoriju Hrvatske i zlehude sudbine pravoslavnih Srba u njoj. Dokazi u ovoj knjizi dovode – i već su doveli – u pitanje poglede hrvatskih istoriografa i njihovih nekritičkih sledbenika i iziskuju preispitivanje većine uvreženih shvatanja o hrvatskoj istoriji.

Nema dokaza postojanja “stare Hrvatske”

Žutić je lucidno izneo i ubedljivo dokazao, da se ispoljila strateška potreba vođstva Rimokatoličke crkve i Austrijske carske uprave za postojanjem neke virtuelne rimokatoličke nacije na južnoslovenskom prostoru zapadnog Balkana, skoro apsolutno i u ogromnoj većini naseljenog pravoslavnim Srbima. Usled takve potrebe, pojavila su se istoriografska dela, u kojima se, bez dokaza, veličala “stara Hrvatska” i postepeno “stvarali” tzv. Hrvati kao rimokatolička nacija, iako o njima nema originalnih dokumenata ni podataka o njihovom postojanju u istoriji. O Hrvatima nema originalnih podataka ni u jednom arhivu čije postojanje je starije i od tzv. “stare Hrvatske iz perioda hrvatske narodne dinastije”, odnosno iz vremena pre, navodnog, njenog potčinjavanja od strane Mađara – ni u arhivu Vatikana, ni Venecije, ni Milana, ni Firence, ni Graca, ni Beča, ni Carigrada – ni igde ni nigde, već u tzv. “prepisima sa starijih nesačuvanih originala”, čime je nastala samo “historijska Hrvatska u prepisu”, tj. u istoriji nije postojala, ali u virtuelnim zamislima hrvatske istoriografije je “postojala”. Malo ko postavlja pitanje, kako to da za većinu nekadašnjih država ima originalnih i ubedljivih podataka, samo o državi “srednjovjekovnoj Hrvatskoj” – gle čuda – nema nijedan!

Rimokatolički Hrvati su nastali iz potreba da postoje onde gde ne postoje, a strateški interesi iziskuju da tu treba da budu. To je davno, već preko 500 godina uvidela Rimska kurija, i pažljivo ih stvarala, tek kada se uverila da ne može, ni postepeno ni brzo ni sigurno, prozelitski prevesti pravoslavne Srbe u rimokatolike, odobravajući njihovu fizičku eliminaciju, tj. etničko čišćenje – genocidom, proterivanjem sa srpskih etničkih prostora (koji se danas nalazi u Republici Hrvatskoj). Konvertitstvo, najčešće pod prinudom i ucenom, dovelo je do preveravanja mnogih pravoslavnih Srba u Srbe rimokatolike, a zatim njihovo prevođenje u Hrvate, koji su samo rimokatolici. Takođe, Austrijskom carskom dvoru i carskoj upravi bili su potrebni da postoje i da se stvore rimokatolički Hrvati na prostoru Balkana.

Virtuelni “historijski narod”

Opšte rečeno i pojednostavljeno iskazano, Hrvati su kao narod, pa i kao “historijski narod”, nastali virtuelno, tj. u istoriji ih nije bilo, a u hrvatskoj istoriografiji se stalno uvećavaju i umnožavaju. Autor je razotkrio se da se, sinhronizovano provodila projektovana hrvatska istoriografska laž, da se nametne kao istina. On je pristalica i zatočnik istine i, neodstupno i istrajno, ne pristaje da se povinuje postojećim i “opšteprihvaćenim” lažima u hrvatskoj istoriografiji, koja se već duže od dva veka upregla u napor, da dokaže većinsku sveprisutnost Hrvata na celom zapadnom Balkanu, a da pošto-poto umanjuje i umanji istorijsko postojanje pravoslavnih, a zatim i rimokatoličkih i muslimanskih Srba, jer ne pristaje da laž smatra za istinu, jer “najgore je kada laž dobije snagu istine” (Žan Bodrijer).

Veoma su zanimljivi Žutićevi opisi (portreti) ideologa i lidera velikohrvatstva iz 19. i 20. veka, koji su, mahom, političari – crkvena i laička lica. Uopšte, među Hrvatima je veoma dugo vremena svestrano izgrađivana i odnegovana netrpeljivost i mržnja prema pravoslavnim Srbima u srpskim krajevima zapadnog Balkana. Kao rezultat toga – “velikohrvatske žetve srpske narodne njive”, osim stvorene Velike Hrvatske u liku Republike Hrvatske, među Hrvatima i u hrvatskoj istoriografiji postoji, što je Žutić istakao u ovoj svojoj knjizi, kontinuirano neizmerno licemerstvo, neosetljivost i uživanje u tuđoj (srpskoj) nesreći.

Sinhronizovano, raznovrsno i snažno radilo se u srpskim etničkim prostorima zapadnog Balkana na sveprožimajućem pohrvaćenju Srba, naročito od polovine 19. veka i nezaustavljivo kroz ceo 20. vek, što je Žutić u ovoj knjizi činjenično nepobitno dokazao. Ni nesrećni i neuspeli pokušaj sa stvaranjem i održanjem jugoslovenskog nacionalnog imena i jugoslovenske višekonfesionalne i višenacionalne zajednice u Jugoslaviji nije zadržao tendenciju hrvatskog širenja a, nasuprot tome, svesrpskog etničkog i prostornog sažimanja i uništenja na srpskim etničkim prostorima zapadnog Balkana.

Lažu i šire laži

Žutić u knjizi odgovorno tvrdi, da je ta hrvatska virtuelna istorija stvarana veoma pažljivo i studiozno, u osmišljenom strateškom poduhvatu (po principu kirgijske izreke: “Ako si već rešio da lažeš, nemoj lagati glupo”), pri čemu su hrvatski istoričari, jedan od drugog i jedni od drugih, preuzimali i nastavljali “dostignuća historijskih spoznaja” (postupajući po pravilu: “Jedan gad laže, drugi šire laži” jer, “oni koji lažu moraju da imaju dobro pamćenje”, da se lako ne uhvate u kontradiktornosti). Nastojalo se dokazati, čemu je hrvatska historiografija dala i daje “svoj pun doprinos” da Srba, ne samo u apsolutnom procentu i ogromnom broju nije bilo, već da ih je bilo maltene manje nego drugih nacionalnih manjina u većini krajeva “diljem Republike Hrvatske”.

Žutić je izneo obilje dokaza i iscrpnih dokumentovanih podataka, koji ističu srpsku apsolutnu sveprisutnost na prostorima, koje hrvatska istoriografija, bestidno, bezobzirno i osiono svojata kao “hrvatske povjesne” i “hrvatske nacionalne zemlje”. Naročito se skreće pažnja na autorov doprinos, u prikazivanju i dokazivanju većine Srba i njihove većinske etničke procentualne zastupljenosti na prostorima, koje svojata hrvatska istoriografija kao “hrvatske povijesne zemlje” i to pomoću neoborivih činjeničnih dokaza, koje hrvatska istoriografija tendenciozno prećutkuje – statističkih iskaza i pokazatelja iz popisa stanovništva u Austriji, odnosno Austro-Ugarskoj i to iz: 1850, 1860, 1870, 1880, 1890, 1900. i poslednjeg popisa iz 1910.

Iz njih se neoborivo i neporecivo uviđa da je postojala srpska etnička većinska procentualna zastupljenost u stanovništvu pokrajina u sastavu današnje Republike Hrvatske: Slavoniji, Maloj Vlaškoj (Maloj Srbiji), Baniji, Kordunu, Lici, Gorskim Kotarima, Ravnim Kotarima, Dalmaciji, Dubrovniku, Boki Kotorskoj i, čak, u Istri! (“Činjenice su tvrdoglava stvar, hteli ne hteli o njima moramo voditi računa” – engleska izreka). Autor je veoma dokumentovano sagledao istorijske nasilne procese na štetu Srba u krajevima zapadnog Balkana u kojima se sada većinski nalaze rimokatolički Hrvati.

Jasno, dokumentovano i ubedljivo dokazao i istakao to je, da su Hrvati u srpskim etničkim prostorima zapadnog Balkana, koji se danas većinom nalaze u sastavu Republike Hrvatske, u ogromnom broju i skoro apsolutno, nastajali konvertiranjem lokalnih Srba, prvo verski – iz pravoslavlja u unijatstvo (a zatim u rimokatoličanstvo) ili direktno u rimokatoličanstvo, a potom i nacionalno – iz rimokatoličkih Srba u Hrvate!

Ova Žutićeva knjiga postavlja nov pogled na celokupnu dosadašnju istoriografiju o “hrvatskoj historiji”. Autor je, dokumentovano i činjenično, dokazao da su pravoslavni Srbi u apsolutnoj većini nastanjivali većinu zemalja, prisvojenih i uključenih u današnju Republiku Hrvatsku, tj. sve krajeve u kojima postoji štokavski izgovor (kojim – i samo njim – govore svi Srbi), izuzev stvarnog područja Hrvatske od tri hrvatske županije (Zagrebačke, Križevačke i Varaždinske), u kom postoji i u kome se govori kajkavski izgovor – jedini hrvatski jezik, a koji Hrvati (jedino još taj jezik u Evropi!?!), tendencionalno, još nisu kodifikovali u – hrvataski književni jezik!

Nepodobni pravoslavci

Žutić je veoma analitički istakao zainteresovanost i strateški projekat (koji se uveliko i neodstupno sprovodi) skoro svih Zapadnoevropskih demokratija – pre svega i iznad svega – Velike Britanije i SAD od polovine 19. pa kroz ceo 20. vek, da se sa prostora Balkana, naročito sa svih balkanskih i maloazijskih obala Sredozemnog mora i mora koja su sa njim povezana (Jadranskog, Jonskog, Egejskog, Mramornog i sa najznačajnijeg i najvećeg dela Crnog moga) fizički odstrane sve nepoželjne (Hrvati kažu “nepoćudne”) pravoslavne narode (Jermene, Bugare, Srbe, Grke, s tim da Grčku zauvek drže u večnoj i totalnoj zavisnosti), označene i pod sumnjom, kao prirodnih i potencijalnih saveznika i pomagača težnji Rusije da izađe na Sredozemno more. Narodi na Balkanu i Maloj Aziji, kao neposredni izvršioci tih zločinačkih strateških poželjnih htenja Zapadnih demokratija, a dokazano ubedljivo antiruski nastrojenih (Turci, Albanci, Hrvati, Mađari i dr.), ostajali su za svoje izvršene zločine ne samo nekažnjeni već i nagrađeni.
Kao jedan od tih naroda, neposrednih izvršioca tih planiranih nastojanja fizičke eliminacije i etničkih čišćenja na Balkanu, za račun strateških interesa Zapadnoevropskih demokratija, nepoželjnih pravoslavnih Srba na prostoru zapadnog Balkana, Hrvati i njihovi rukovodioci Jugoslavijom od oko polovine do pred kraj 20 veka su se “sjajno” uklopili, iskazali i za to bili višestrano nagrađeni, provodeći ogroman i nezamislivo surov genocid, preseljenje, a na kraju i proterivanje (uzorno etničko čišćenje) skoro svih pravoslavnih Srba sa srpskih etničkih prostora zapadnog Balkana, koji je, najvećim delom, pripojen Republici Hrvatskoj. Tim hrvatskim genocidom, ne samo nekažnjenim već i nagrađenim, okoristili su se na samo Hrvati, već i Rimokatolička crkva, SAD i Zapadnoevropske demokratske države, a “Hie facit ljui prodest (Ko se okoristio, taj je i počinio).” Hrvati su osiono ubeđeni da će im ti, dugovremeni i višestrani poduhvati konvertitstva, genocida, etničkih čišćenja i uopšte svi hrvatski neosuđeni zločini nad Srbima u srpskim etničkim krajevima zapadnog Balkana, a sada većinom pripojenih Republici Hrvatskoj, zauvek proći nekažnjeno i da za to, osim ljudskih (“odveć ljudskih”), imaju podršku i nebeskih sila. O tome svedoči njihov pozdrav “Bog i Hrvati” (kao da je bog Moloh koji obožava i odobrava neprebrojne nevine srpske žrtve i srpsko etničko zatiranje, a ne hrišćanski Bog ljubavi i dobra za sve ljude) i prisvajanje “Majke Božije Marije – kraljice Hrvata” (u ostalom, osim Nje, Hrvati nisu imali niti znaju, čak ni iz svoje virtuelne “stare hrvatske povijesti”, za neke druge “hrvatske kraljice”), potpuno sigurni da se Oni neće moći odbraniti od takvih boguprotivnih hrvatskih “prisvojenja i časti”, a za što imaju punu podršku samozvanog “namjesnika Kristovog na zemlji”.

Neoborive činjenice

Žutić je istoričar i angažovan stvaralac beskompromisne naučne istoriografije – i nastoji, a u tome ga treba podržati, da ova knjiga doprinese novom – istinski novom – pogledu na istoriju Srba u zapadnim srpskim krajevima Balkana i da se odlučno opovrgavaju dosadašnja i sva buduća lažna tumačenja u hrvatskoj istoriografiji i u istoriografijama država koje je nekritički podržavaju u njihovoj tendenciji negiranja istorijskog srpskog većinskog prisustva i zatiranja Srba na prostorima nekadašnje Vojne Krajine i Republike Srpske Krajine.

Ovu knjigu pokušaće mnogi, naročito ljubitelji poželjne virtuelne istoriografije, pošto-poto da prećute, da je ne pominju, a ako budu prinuđeni da je pomenu, obrušavaće se na nju, jer su savršeno svesni, da ona potkopava plodove i lagodnosti prevara kao svojevrsnih “istorijskih adaptacija stvarnosti”. Zastupnici prevare su, istovremeno, i zastupnici zaborava zločina, a istinska istoriografija je “borba sećanja i podsećanja protiv zaborava”. No, ovu Žutićevu knjigu ne treba, već ni sada, ignorisati, jer kada bude veoma tražena i veoma cenjena knjiga – a to će da bude u bližoj i daljoj perspektivi (u šta ne sumnjam) – više će govoriti o hrabrosti ili malodušnosti savremenika autora, sadašnjih istoričara pre svega, da traže istinu i služe istini i pravdi, nego o nesumnjivoj vrednosti ove knjige.

Srpskoj naučnoj istoriografiji ova knjiga čini čast i svedoči da među srpskim istoričarima nije nestala želja i žudnja za istinom, a do istine se dolazi iz slobode, koja proističe iz hrabrosti, da se do istine dođe i da se zastupa istina. Žutić je svoju hrabrost za istinu i slobodu pokazao pisanjem i objavljivanjem ove izvrsne knjige, a širenju hrabrosti i slobode među Srbima i svim slobodoljubivim i istinoljubivim ljudima doprineće se i njenim proučavanjem i popularisanjem među privrženicima istorijske istine.
 

Novi pogledi u srpskoj istoriografiji
Piše: dr Gojko Malović, Izvor: dejanlucic.net 




1 коментар у вези “Hrvati nisu istorijski narod”
  1. moze li se ta knjiga kupiti u kanad ,ili u americi ??


Пошаљите коментар

Да би сте послали коментар морате бити улоговани

GENOCIDE REVEALED
logo
Писанија Грешног Милоја
Проф. Др. Миодраг Петровић

Проф. Др. Миодраг Петровић

КРОТКИ ЛАФОВИ!
Антиекуменистички сајт

НОВИ Антиекуменистички сајт

“СТРЕЉАЊЕ ИСТОРИЈЕ”
logo
ПРАВОСЛАВАЦ 2017
ГЕНОЦИД
ЈАСТРЕБАРСКО 1942
БОЈКОТ НАРОДА – документарац
новинар.де
Loading
КОРУПЦИЈА, ВЛАСТ, ДРЖАВА
logo
АГЕНЦИЈА ЗА БОРБУ ПРОТИВ КОРУПЦИЈЕ
logo